EĞİTİMDE “ETİ SENİN, KEMİĞİ BENİM” GÜNLERİNDEN NEREYE?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Benim yaşımda olanlar çok iyi hatırlayacaktır; okul sadece dört duvar arasında ders dinlenilen bir yer değil, hayatın bizzat kendisiydi. Cumhuriyet İlkokulu’nun koridorlarında yankılanan Dayı Öğretmen’in adımları, Gazi Ortaokulu’nda Reşit Sayıner’in o vakur duruşu ya da Endüstri Meslek Lisesi’nde Mehmet Esen ve Muhittin Tuzcu gibi isimlerin ağırlığı…

Onlar sadece öğretmen değil, toplumun vicdanı ve disiplin abideleriydi.

Saygı, Korkudan Değil Ağırlıktan Gelirdi

O zamanlar öğretmeni okul dışında gördüğümüzde bile ceketimizin düğmesini iliklerdik. Bu bir korku değil, öğretmenin şahsında ilme ve emeğe duyulan derin bir saygıydı. Bir taşkınlık yaptığımızda biliriz ki cezası kaçınılmazdı. Ancak işin asıl kıymetli yanı, o ceza eve ulaştığında yaşanırdı.

Şikayet etmek mi? Asla! Velimiz okula geldiğinde öğretmenin karşısında boyun büker, o meşhur cümleyi kurardı: “Eti senin, kemiği benim hocam.”

Bu cümle; “Çocuğumu sana emanet ediyorum, onu sadece bilgiyle değil, nizam ve terbiye ile donat” demekti. Aile ve okul, çocuğun geleceği için sarsılmaz bir koalisyon kurardı.

Yeni Nesil Eğitim: Elleri Bağlı Öğretmenler

Gelelim bugüne… Şimdi tablo tam tersine dönmüş durumda. Öğrenci şikayet ediyor, veli ise sorgusuz sualsiz öğretmenin karşısına dikiliyor. “Sen benim çocuğuma karışamazsın, senin görevi sadece dersini anlatmak” diyerek öğretmenin eğitimci kimliğini adeta buduyorlar.

• Eskiden: Evde başlayan terbiye, okulda disiplin ve büyüklere saygı ile taçlanırdı.
• Şimdi: Çıkarılan yönetmelikler ve “aman çocuk incinmesin” derken otoritesini kaybeden bir sistemle karşı karşıyayız.

Sonuç: Yolunu Kaybeden Bir Gençlik

Öğretmenin sesini yükseltemediği, yaptırım gücünün kalmadığı bir ortamda ne yazık ki eğitim de sadece kağıt üzerinde kalıyor. Elimizde; disiplinden uzak, saygı kavramını sosyal medya beğenilerine feda etmiş, nizam tanımayan bir gençlik ve içi boşaltılmış bir eğitim sistemi var.

Eğitim sadece matematik formülleri veya tarih başlangıçlarını ezberletmek değildir. Eğitim; bir şahsiyet inşa etme sanatıdır. Biz bu sanatı icra eden ustaların, yani öğretmenlerimizin elinden çekicini, örsünü aldık.

Durum ortada, manzara hazin. Geçmişin o “ağırlığı olan” öğretmenlerini ve o disiplinli günlerini aramamak elde değil. Allah sonumuzu hayreylesin, ancak bu gidişat sadece dualarla değil, öğretmene hak ettiği itibarın ve yetkinin iade edilmesiyle düzelir.