0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

6 Şubat sabahı saatler durduğunda, Adıyaman sadece binalarını değil, hafızasını ve sevdiklerini de enkaz altında bıraktı. Aradan geçen zamana rağmen, sokaklarında hâlâ o ağır sessizliğin ve toz bulutunun izlerini taşıyan şehrimiz, bugün bir “bekleme odasında” gibi hissettiriyor. Ancak Adıyaman’ın beklemeye değil, kararlı bir silkinişe ve gerçekçi çözümlere ihtiyacı var.

Mevcut Sorunlar: Bir Şehrin Çığlığı

Bugün Adıyaman dediğimizde, ne yazık ki sadece Kommagene’nin ihtişamı değil, temel yaşam standartlarındaki aksamalar akla geliyor.

İşte çözüm bekleyen öncelikli başlıklar:

Barınma ve Konut Sorunu: Rezerv alan ilan edilen bölgelerdeki belirsizlik ve kalıcı konutların teslimat hızının ihtiyaçla doğru orantılı olmaması, halkı konteyner kentlere hapsetmiş durumda.

Altyapı ve Toz Sorunu: Şehir genelinde devam eden yıkım ve inşaat çalışmaları, halk sağlığını tehdit eden devasa bir toz sorununu beraberinde getirdi. Su kesintileri ve hasarlı kanalizasyon hatları ise günlük hayatı zorlaştırıyor.

Ekonomik Durgunluk: Küçük esnafın dükkânlarını kaybetmesi, işsizlik oranlarını artırdı. Şehrin can damarı olan yerel ticaret, geçici çarşılarda ayakta kalmaya çalışıyor.

Sosyal Alan ve Psikolojik Yıkım: İnsanların nefes alabileceği, sosyalleşebileceği alanların kalmaması, depremin yarattığı travmanın aşılmasını güçleştiriyor.

Çözüm Önerileri: Yeniden İnşa Değil, Yeniden İhya

Adıyaman’ı sadece beton dökerek ayağa kaldıramayız. Bu şehre bir ruh ve sürdürülebilir bir gelecek vermek zorundayız.

Çözüm Önerisi

Kentsel Planlama Yerinde dönüşüm projeleri hızlandırılmalı; şehrin mimari kimliği (Adıyaman evi dokusu) yeni yapılara yansıtılmalı.

Halk Sağlığı

Moloz döküm alanları yerleşim yerlerinden uzaklaştırılmalı ve yıkımlarda sulama sistemleri zorunlu tutularak asbest riski minimize edilmeli.

Ekonomi

Adıyamanlı esnafa yönelik uzun vadeli, faizsiz kredi paketleri hayata geçirilmeli ve “Adıyaman’dan Satın Al” kampanyalarıyla yerel ticaret desteklenmeli ve hizmet alımı kamu kurumları için zorunlu hale getirilmelidir.

Nemrut Dağı ve Perre Antik Kenti merkezli bir “Kültür Yolu” projesiyle, şehrin turizm potansiyeli ekonomiye hızlıca kazandırılmalı.

Sonuç: Sahipsiz Değil, Umutlu Adıyaman

Adıyaman halkı sabırlıdır, metanetlidir; ancak bu sabır bir “sahipsizlik” hissine dönüşmemelidir. Şehrin siyasi temsilcileri, sivil toplum kuruluşları ve yerel yönetimi, Ankara ile olan köprüyü daha sağlam kurmalıdır. Adıyaman’ın ihtiyacı olan şey sadece yeni binalar değil; temiz bir hava, kesintisiz bir su, işleyen bir çarşı ve en önemlisi “gelecek kaygısı” taşımayan bir nesildir.

Güneş Nemrut’tan yeniden doğarken, Adıyaman’ın sokaklarında çocuk seslerinin iş makinelerinin sesini bastırdığı günleri el birliğiyle inşa etmeliyiz.

Zeynal Selahattin Alptekin