Gönüllere Dokunuldu, Sıra Sokaklarda, Tutdere’nin ‘Samimiyet Kredisi’ Nereye Kadar Yetecek?
31 Mart 2024 akşamı sandıklardan çıkan %49,74’lük tercih, Adıyaman için sadece bir yönetim değişimi değil; depremin yaraladığı, yıkıntıların arasında tutunmaya çalışan bir kentin kader çığlığıydı. Av. Abdurrahman Tutdere’nin belediye başkanlığı koltuğuna oturmasıyla halk, yıllardır süregelen hantal belediyecilik anlayışının son bulacağını, vaatlerin hızla hayata geçeceğini umut etti.
Peki, sandıkların kurulduğu o günden bu yana ne değişti? Şehrin kaldırımlarında, tozlu sokaklarında ve evlerin mutfağında konuşulanlarla belediye binasından yansıyanlar birbirini tutuyor mu?
Vaatler ve Gerçekleşme Oranı: Niyet Var, Hız Tartışmalı
Tutdere’nin seçim beyannamesinde öne çıkan en büyük başlıklar; şeffaf yönetim, altyapının hızla ayağa kaldırılması, sosyal yardımların artırılması ve depremzede vatandaşın yükünü hafifletecek sosyal tesislerdi.
Geçen zaman diliminde hakkını teslim etmek gerekir ki sosyal belediyecilik alanında hissettirilen bir dokunuş var. Halk ekmek ve destek kart uygulamaları, belediye hizmetlerindeki bürokratik engellerin kalkması, vatandaşa “açık kapı” bırakılması halk nazarında olumlu karşılık buldu. Ancak iş Adıyaman’ın asli ve devasa sorunlarına—yani imar, altyapı ve ulaşım üçlemisine—geldiğinde, vaatlerin gerçekleşme hızı beklentilerin gerisinde kalıyor. Vatandaş “Niyet iyi ama icraat ağır yürüyor” duygusundan sıyrılamıyor.
Altyapı ve Yollar: Makyaj mı, Zorunlu Bir Bekleyiş mi?
Şehrin en can alıcı noktası şüphesiz ki yollar ve altyapı. Bugün Adıyaman sokaklarında arabasını çukura düşüren sürücü de, toz topraktan penceresini açamayan esnaf da aynı soruyu soruyor: “Gözümüz mü boyanıyor, yoksa gerçekten kalıcı bir iş mi yapılıyor?”
Belediye yönetiminin savunduğu tez belli: “Geçici asfalt döküp halkın gözünü boyamak yerine, yer altındaki kanalizasyon, su ve enerji hatlarını sil baştan yeniliyoruz; altyapısı bitmeyen yere üstyapı yaparsak para çöpe gider.” Teorik olarak bu doğru ve sürdürülebilir bir belediyecilik anlayışıdır.
Ancak madalyonun diğer yüzünde sabrı tükenmiş bir halk var. Asfaltlanmayan sokaklar, yağmurda çamura, yazın toza bürünen mahalleler insanlara “göz boyama” algısından ziyade bir “çaresizlik ve gecikme” hissi veriyor. Sokaktaki vatandaş, yerin altına gömülen boruyu görmez; bastığı kaldırıma, sürdüğü yola bakar. Altyapı bahanesinin arkasına sığınıp üstyapı hamlelerinin gecikmesi, zamanla belediyenin inandırıcılığını eriten bir riske dönüşüyor.
Memnuniyet Cetveli: Güven Var, Ama Kredi Sınırsız Değil
Adıyaman halkının Abdurrahman Tutdere’ye duyduğu samimi güven duygusu hâlen sürüyor. Tutdere’nin ulaşılabilir kimliği ve kentin haklarını savunma gayreti toplumda takdir görüyor. Ancak Adıyamanlının tahammül sınırı depremin getirdiği ağır yükler nedeniyle oldukça daralmış durumda.
Halkın beklentilerine cevap verilebildi mi?
- Sosyal Temas Açısından: Evet, halk belediyeyi yanında hissediyor.
- Şehirleşme ve Altyapı Açısından: Henüz beklentilerin çok gerisinde.
Son Söz: İllüzyon Değil, İcraat Zamanı
Adıyaman halkı artık göz boyayan geçici makyajlar istemiyor; bu doğru. Ancak “altyapı yapıyoruz” diyerek şehri şantiye görünümünde uzun süre çaresiz bırakmayı da kabul etmiyor.
Sayın Tutdere ve ekibinin önünde net bir yol ayrımı var: Ya altyapı gerekçesini sahada ışık hızıyla somut sonuçlara dönüştürüp kalıcı asfalt ve düzenli sokaklarla inandırıcılıklarını perçinleyecekler, ya da bitmeyen çalışmalar yüzünden halkın gözündeki samimiyet kredisini tüketecekler. Adıyamanlının sabrı bir temenni değil, acil icraat bekliyor.
Zeynal Selahattin Alptekin
News
